ยี่สิบสามปีทางโทรศัพท์

วันนั้นเข้าไปในระบบค้นหาหมายเลขโทรศัพท์ใน INTERNET
นึกถึงเพื่อนเก่าสมัยเรียนเตรียมด้วยกัน ที่เคยไปนอนค้างคืนที่บ้านและ
ไปร่วมชุมชุมตามคนเดือนตุลาคม และเคยไปกับพี่สาวของเพื่อนไป
ประกันตัวออกมาหลังจากถูกจับกุมในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ก็ไปพักบ้านเพื่อนคนนี้อยู่ก่อนสักสองเดือน(ไม่ติดต่อกัน) มาทราบ
ภายหลังอีกที เมื่อพี่สาวเพื่อนมาตามที่หอพักมหาวิทยาลัยบอกรู้ไหม
ว่าเพื่อนรักไปไหน ไปที่ใด ก็ไม่ทราบเลยจริง ๆ ทราบอีกหลังจากนั้น
สามเดือนว่าเพื่อนไปร่วมขบวนการประชาชนในป่าแถวภาคใต้ โดย
ส่งจดหมายมาบอกให้ทราบ และก็ข่าวคราวก็เงียบหายไปเลย

จบการศึกษาแล้ว ก็กลับมาทำงานที่บ้านเกิด เคยไปที่บ้านเก่าเพื่อน
เป็นระยะ ๆ (สมัยนั้นยังไม่มีโทรศัพท์) ประมาณปี 2523  ถามก็บอกว่า
ไม่มีใครรู้จักคนนี้ เพราะเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ คนเก่าก็ไม่ได้บอกอะไรไว้
รู้แต่ว่าพี่สาวเพื่อนทำงานที่โรงเรียนหลวงแห่งหนึ่ง แต่จำไม่ได้ว่าชื่อ
โรงเรียนอะไร ส่วนพี่น้องของเพื่อนที่อยู่ในบ้านเกิดเดียวกันก็ย้ายไป
อยู่ที่กรุงเทพฯ หมดแล้ว ขาดการติดต่อไปเลย ถามเพื่อน ๆ รุ่นเดียวกัน
ก็บอกไม่รู้ว่าหายไปไหน และไม่รู้ว่าพี่น้องครอบครัวนี้ย้ายไปไหนบ้าง
เพราะเป็นเรื่องน่ากลัว/อับอายที่มีญาติพี่น้องอยู่ในขบวนการต่อต้าน
รัฐบาลในสมัยนั้น

ประมาณปี 2530 ได้ทราบข่าวจากเพื่อนอีกคนหนึ่งซึ่งเข้าไปอยู่ใน
ขบวนการประชาชนเหมือนกัน แต่ว่าออกมาก่อนในปี พ..2527
ว่า เพื่อนคนที่ตามหานี้กลับออกมาแล้วแต่ก็มีลักษณะ TRUMA
ไม่อยากพบใครมากนักและบอกว่ากลับไปเรียนต่อ  แต่ย้ายไปเรียนที่
มหาวิทยาลัยแห่งใหม่ ใกล้จะจบแล้ว  และไม่ได้ให้ที่อยู่ที่ติดต่อไว้แต่
อย่างใด เลยไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหนบ้าง

ข่าวคราวเงียบหายไปหลายปี สอบถามเพื่อน ๆ ก็ไม่ทราบเหมือนกัน
ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร เพราะไม่มีการติดต่อกับเพื่อนคนอื่น ๆ อีกเลย
ปี 2543  เริ่มใช้  INTERNET  เป็นและเจอ WEBSITES ดังกล่าวเลยลอง
ค้นหาเล่น ๆ แต่ไม่เจออะไร ค้นหานามสกุลก็ไม่พบ นึกขึ้นมาได้ว่า
ชื่อแม่เพื่อนชื่อเหมือนนมข้นหวานยี่ห้อหนึ่ง เลยลองค้นดู ปรากฏว่า
พบใช่เลย  รับโทรศัพท์ไปก็ไม่มีใครรับสาย  โทรอยู่สี่ห้าครั้ง

คืนนั้น ประมาณสามทุ่มเลยลองโทรศัพท์ใหม่  มีเสียงผู้หญิงอายุมาก
แล้วรับสาย  สอบถามชื่อเพื่อน บอกว่ายังไม่กลับจากทำงาน และพูด
คุยกันสักพักใหญ่ เลยทราบว่าเป็นแม่ของเพื่อน ถามถึงเรื่องเก่า ๆ และ
บ้านเก่าบอกย้ายมาช่วงนั้น เพราะมีคนไปป้วนเปี้ยนที่บ้านมากในช่วง
ปี 2520-2522 เลยขายบ้านและย้ายมาที่ใหม่แห่งนี้ เพราะไม่มีใครรู้จัก
เรื่องของครอบครัว เพราะเป็นย่านตึกแถว  ไม่มีใครสนใจใครเหมือนที่
เก่าที่เป็นเขตชานเมืองมาก คนส่วนใหญ่ยังมีความเอื้ออาทรและรู้จัก
กันพอสมควร เลยให้เบอร์โทรศัพท์และที่ติดต่อไว้ ให้เพื่อนโทรกลับ

วันรุ่งขึ้น  โทรศัพท์ไปช่วงเช้าประมาณสี่โมงเช้า เพื่อนรับสายเอง บอก
ว่ารู้เรื่องจากแม่แล้ว แต่เมื่อคืนกลับมาก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว
ตอนเช้าโทรศัพท์ไปหาแต่ไม่มีคนรับสาย  เลยว่าจะโทรคืนนี้  
เลยบอกว่าช่วงเช้าวันหยุดพาลูกออกไปกินข้าวข้างนอก
พูดคุยกันชั่วโมงกว่า หลายเรื่อง หลายราว บางครั้งก็หัวเราะ บางครั้งก็
ร้องไห้ร่วมกัน สมกับที่ไม่ได้เจอกันมาร่วม ยี่สิบสามปี
และก็ยังติดต่อพูดคุยกันเกือบทุกวัน
ต้นปีก็ได้เจอตัวกัน เขินอายเหมือนกันแม้เป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ก็พูดคุย
กันกว่าแปดชั่วโมง  หลายเรื่องหลายราวที่ผ่านมา และเรื่องครอบครัว
ของแต่ละคน  และทุกวันนี้ยังพูดคุยกันเกือบทุกวันแม้จะห่างกันคนละภาคของประเทศ

ขอบคุณเครือข่ายต่าง ๆ และระบบ INTERNET ที่ทำให้เราได้พบกันอีกครั้ง

จากคุณ : คนผ่านทาง - [21 เม.. 45 01:43:22]